Penso en els meus nanos. Són petits i m'agradaria passar més temps amb ells. Els veig marxar contents cap a l'escola, i tornen cansats i plens d'experiències... però em sap greu no poder acompanyar molt més de prop el seu procés de creixement en aquests primers anys de vida.
É precioso o que escribes.
As nosas mans din moitas cousas de nós e nós podemos facer tanto ben e tanto mal con elas.
As miñas están un pouco murchas, queren facer máis, agarimar máis. Tamén queren o contacto con outras mans. Queren encherse de cousas e que as enchan a elas tamén.